“She’d exchanged her dreams of her parents for the dogma of her instructors, but neither of those outlooks were innately her own.”
Chuck Palahniuk, Beautiful You

 

πολανικ

Η Πένι Χάριγκαν είναι μια επαρχιωτοπούλα που προσπαθεί να κάνει καριέρα δικηγόρου στη Νέα Υόρκη. Από μια ατυχή κατά τα άλλα συγκυρία γνωρίζει τον πάμπλουτο και γοητευτικό επιχειρηματία Λάινους Μάξουελ ο οποίος φαίνεται να δείχνει ένα ανεξήγητο (αλλά πολύ έντονο) ενδιαφέρον γι’ αυτή, τόσο ώστε να συνάψει μαζί της μια παθιασμένη, σαρκική αλλά ταυτόχρονα (πώς γίνεται; θα δείτε στο βιβλίο) πλατωνική σχέση. Σας θυμίζει κάτι μέχρι εδώ; Δεν έχετε καθόλου άδικο. Κάπως έτσι συνεχίζει το υπόλοιπο βιβλίο μέχρι που (προσπερνώντας αρκετές σελίδες ανατομίας μέχρι ανατριχιαστικής λεπτομέρειας), και μερικές ακόμα σελίδες δήθεν φεμινιστικής πρόζας φτάνουμε στο αντικλιμακτικό φινάλε, το οποίο φυσικά δε θα αποκαλύψω για να αποφύγω τα spoilers.

Σε γενικές γραμμές δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε το βιβλίο ιδιαίτερα. Δεν είναι το ότι το βρήκα υποτιμητικό για τις γυναίκες γιατί και οι άνδρες χαρακτήρες δεν ήταν καλύτεροι. Νομίζω πως ήταν ένα περισσότερο μισανθρωπικό βιβλίο: δεν υπήρχε ούτε ένας συμπαθητικός χαρακτήρας (για μένα τουλάχιστον). Βέβαια δεν ήταν και ιδιαίτερα ανεπτυγμένοι σαν ήρωες,  δεν είχαν βάθος ή ψυχοσύνθεση σε διάφορα επίπεδα, ήταν περισσότερο «τύποι» – η αφελής και λίγο πονηρούλα επαρχιώτισσα που βλέπει τον εαυτό της σαν μια άλλη Έριν Μπρόκοβιτς, ο συμπαθής αλλά αδιάφορος μνηστήρας, ο πάμπλουτος, γοητευτικός, επικίνδυνος μεγαλύτερος άνδρας, η σοφή άσχημη μάγισσα κ.ο.κ.

Επίσης, προσπέρασα αρκετές σελίδες διαβάζοντας διαγωνίως τις πορνογραφικές λεπτομέρειες της «σχέσης» των δύο πρωταγωνιστών, εφάμιλλες όχι αισθησιακού μυθιστορήματος αλλά τραπεζιού ιατροδικαστή, που είχαν τόσο ερωτισμό όσο μια νεκροψία.

Σίγουρα, όλο αυτό είναι ένα σχόλιο στη σύγχρονη κοινωνία που έχει αναγάγει την ηδονή σε υπέρτατο αγαθό, ισοπεδώνοντας συναισθήματα, οικογένεια, αξίες μόνο και μόνο για να την υποβιβάσει μετά σε ευτελές αγαθό, προϊόν και έρμαιο του μάρκετινγκ και των συναλλαγών αλλά πέρα από αυτό δε βρήκα κάποιο άλλο νόημα. Ακόμα και η «λύση» της Πένι για να πολεμήσει τον Μάξγουελ ήταν ανούσια – [spoiler] έπρεπε να υποστεί τα ίδια από τη Μπάμπα τη Γκριζογένα, γιατί όταν της τα έκανε ο Μαξ ενώ η ίδια έπινε σαμπάνιες σε ακριβά σεντόνια ήταν αθέμιτα, ενώ όταν της τα έκανε μια γυναίκα αυτή τη φορά, με κέρατα από τάρανδους και λιωμένες αράχνες σε μια σπηλιά ήταν εντάξει….

Ο ίδιος ο συγγραφέας δήλωσε ότι έγραψε αυτό το βιβλίο «για πλάκα» και είτε το εννοούσε είτε το είπε για να δικαιολογηθεί νομίζω ότι κάτι σημαίνει.

Ευτυχώς ήταν μια πολύ καλή έκδοση, με ιδιαίτερο εξώφυλλο και πολύ προσεγμένη ενώ μου άρεσε πολύ και η απόδοση του τίτλου στα ελληνικά. Ενώ το αγγλικό ήταν Beautiful You, στα ελληνικά έγινε Είσαι Όμορφη καθώς το αγγλικό δε γινόταν να μεταφερθεί ακριβώς. Νομίζω το ίδιο έκαναν και στα ισπανικά:

palahniuk

Στα γαλλικά προτίμησαν να είναι πιο ξεκάθαροι:

palahniuk french

Εντάξει. ξαναδιαβάζοντας την κριτική μου ίσως να υπερβάλω λίγο, το βιβλίο το διάβασα σε μία μέρα σχεδόν , δεν το παράτησα αν και σε αρκετά σημεία βαρέθηκα αλλά δεν ξέρω αν θα το πρότεινα σε κάποιον. Εnδιαφέρουσα ιστορία, από πρωτότυπη οπτική γωνία αλλά μέχρι εκεί.