The last days of summer…
…are rainy and hot and full of some kind of anticipation for something that you don’t know yet. Especially Sundays… Σαν τα ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη…. Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βραδιὰ κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα…

Πρόσφατα σχόλια